In de groeve bij Maastricht, werd hij ontdekt in de kalkachtige bodem: een zogeheten Cyclida, een uitgestorven groep schaaldieren. Met zijn 1,55 millimeter is deze zeldzame fossiel absoluut klein te noemen. En toch levert het onverwacht grote inzichten op, zeggen onderzoekers van het Nationaal Oertijdmuseum in Boxtel.
Toen fossielenverzamelaar Dirk Eysermans uit België zich twee jaar geleden met deze vondst meldde bij het museum, was het een groot raadsel wat hier nu was opgedoken. Een luis? Een parasiet? Een krabachtige? Ook was lang niet duidelijk wat nu de bovenkant en onderkant van het diertje was.
Internationaal belang
Wereldwijd zijn er maar enkele tientallen soorten bekend van deze Cyclida en dus is deze vondst van internationaal belang, stellen de onderzoekers van Het Nationaal Oertijdmuseum. Het dier leefde in de periode vlak vóór het uitsterven van de dinosaurussen. Nog altijd is niet duidelijk tot welke familie ze thuishoren in de evolutie, hoe ze leefden en waarom ze uiteindelijk zijn verdwenen.
Van deze soort is dit het enige bekende exemplaar en dus vernoemd naar de vinder: de Alsasuacaris dirkeysermansi. Het is vanaf vandaag te bewonderen in een vitrine in het museum, vertelt de trotse curator Jonathan Wallaard.
In het preparatielab ligt nog ander materiaal uit de groeve in Maastricht. Ook dat zal worden onderzocht. De hoop is meer van deze fossielen aan te treffen, al zal dat niet gemakkelijk zijn met zo'n minuscuul formaat.
Parasiet
Ook al lijken de Cyclida op kleine krabbetjes, wetenschappers denken toch dat ze een andere rol hadden in het ecosysteem van oerzeeën. Ze leefden in dezelfde tijd als amfibieën en mariene reptielen. Toen die reptielen verdwenen, verdwenen de Cyclida ook. Ze leefden mogelijk als een soort parasiet op de reptielen. De onderzoekers van het Oertijdmuseum willen graag meer fossielen vinden om te ontdekken of dit echt zo was.
