Twee Iraanse vrouwen die in 2022 gewond raakten tijdens protesten in hun thuisland, kijken met pijn en frustratie naar de huidige gewelddadigheden in Iran. Vanuit hun ballingschap in Europa roepen Elahe Tavakolian (35) en Sima Moradbeigi (28) de internationale gemeenschap op eindelijk actie te ondernemen tegen het Iraanse regime.
Kogel in het oog tijdens vreedzaam protest
Tavakolian verloor haar oog toen ze in 2022 deelnam aan de massale protesten die ontstonden na de dood van Mahsa Amini. In haar woonplaats Esfariyan werd ze op dertig meter afstand door een agent beschoten. "Er was zo veel bloed, mijn kinderen dachten dat ik doodgeschoten was," herinnert ze zich.
De moeder van een tweeling had haar tienjarige kinderen meegenomen naar wat bedoeld was als een vreedzame demonstratie. Door het geweld van de autoriteiten moest ze uiteindelijk naar Italië vluchten voor medische behandeling. Daar werd haar zwaar geïnfecteerde oog vervangen door een prothese.
Hagelresten nog altijd in arm
Ook Moradbeigi draagt permanente littekens van de protesten. Hagelmunitie vernietigde het bot in haar elleboog, waardoor ze dagelijks pijn lijdt en zware medicatie moet slikken. "De pijn in mijn hart is nog groter dan mijn fysieke pijn," zegt ze vanuit Duitsland, waar ze met haar jonge dochter woont.
Beide vrouwen volgden de huidige protesten in Iran met groeiende wanhoop. "Als de wereld toen naar ons had geluisterd, zou dit nu niet gaande zijn," stelt Tavakolian. Ze wijst erop dat artsen in Iran vaak weigeren demonstranten te behandelen, net zoals tijdens de protesten van 2022.
Oproep aan Europa
De vrouwen richten zich specifiek tot de Europese Unie. Al drie jaar vragen zij om de Iraanse Revolutionaire Garde op de Europese terreurlijst te plaatsen. "Ze doen het niet. Wat moet er nog meer gebeuren voordat de wereld luistert?" vraagt Moradbeigi zich af.
Ondanks hun verwondingen en de afstand tot hun thuisland blijven beide vrouwen strijdbaar. Tavakolian, die haar tweeling moest achterlaten in Iran, zou desnoods opnieuw de straat opgaan. "Het was het dubbel en dwars waard en als ik het opnieuw moest doen dan zou ik hetzelfde doen."
Hun verhaal illustreert de prijs die Iraanse demonstranten betalen voor hun roep om vrijheid, terwijl de internationale gemeenschap tot nu toe vooral met woorden heeft gereageerd op de mensenrechtenschendingen in Iran.
